تبلیغات
شکوه هشتم دین - مطالب شرح حدیث امام رضا(ع)
وبلاگ درباره امام رضا (ع)
هروقت دیدی تنها شدی بدون خدا همه رو بیرون کرده تا خودت باشی و خودش ...
درباره ما
بسم الله الرحمن الرحیم
السلام علیک یا شمس الشموس
السلام علیک یا عالم آل محمد (ص)
السلام علیک یا ثامن الحجج
السلام علیک یا غریب الغربا


در جهت یاری رساندن به این وبلاگ
ما را از نظرات خود محروم نکنید

التماس دعا

سید محمد حسین شرافت مولا


نویسندگان
لینک های ویژه
پیوندهای روزانه
آماروبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
دیگر امکانات
عنوان لوگوی شما

Frees.Blogfa.Com
















دریافت کد لوگوی سایت مراجع معظم تقلید

< پخش زنده حرم
ابزار تماس با ما



در این وبلاگ
در كل اینترنت


IS
مطالب اخیر وبگاه

حارث بن دلهاث گوید: امام رضا(ع) فرمودند: «مومن مومن نیست مگر اینكه سه خصلت در او باشد، سنتی از پروردگارش، سنتی از پیامبرش و سنتی از مولایش. سنت پروردگارش حفظ اسرار خویشتن است، خداوند می فرماید: «عالم الغیب فلایظهر علی غیبه احدا الا من ارتضی من رسول؛ خداوند عالم به غیب است و هیچكس را بر غیبش مطلع نمی سازد مگر كسی را كه بپسندد و از وی راضی باشد، كه همان پیامبران هستند(جن/26 و 27) و اما سنت پیامبر مدارا كردن با مردم است، خداوند پیامبرش را به مدارا كردن با مردم دعوت می كند و می فرماید: «خذ العفو وار بالعرف و اعرض عن الجاهلین» (از مردم بیش از توانشان توقع نداشته باش و با مردم با تسامح رفتار كن و امر بمعروف كن و از سفها و نادانان درگذر و اعراض كن (اعراف/199) و اما سنت از مولایش، صبر در سختی ها و مشكلات است، خداوند می فرماید: «و الصابرین فی الباساء و الضراء» (در سختی و مشكلات صبر می كنند (بقره/177)» (عیون اخبار الرضا، ج.1، ص.527)

ابو نصربزنطی می گوید: حضرت رضا(ع) فرمود از علامات فقه حلم و بردباری و علم و دانش و سكوت و دم فرو بستن و حفظ اسرار است.

ضرورت رازداری

هر انسانی در زندگی خویش، خواه ناخواه اسراری دارد كه بایستی در نگه داری آن كوشا باشد. برخی از این اسرار مربوط به خودش و برخی مربوط به خانواده یا جامعه اوست. لزوم مكتوم ماندن این اسرار به جهت حساسیت و امكان فراوان سوء استفاده طماعان و دشمنان از آنها در راستای منافع خود و به ضرر فرد صاحب سر می باشد. مقوله رازداری فضیلتی اخلاقی به شمار می آید. امیرمومنان(ع) می فرمایند: «پیروزی، به محكم كاری بسته است و آن هم به اندیشه بستگی دارد و اندیشه نیز به نگه داری رازهاست». در مقابل، افشای اسرار سبب دوری از موفقیت و حتی سقوط و شكست فرد در راه تصمیم های او می شود، چنان كه حضرت صادق(ع) فرمود: «برملا كردن راز، (مایه) سقوط است».

حفظ كردن رازهای خود

فاش كردن رازهای خود و دیگران یا حاكی از ضعف نفس فرد و اشتهای نفسانی فرددرجهت سخن پراكنی و غیبت در مورد دیگران، یا حسادت و چشم تنگی از موفقیت های سری دیگران است و یا اینكه موید سستی عقل در وی است؛ چراكه اسرار شخصی آدمی از دو حال بیرون نیست: یا بیانگر سعادت اوست یا خبر از شقاوت و ناكامی می دهد. رازداری در هر دو حال نیكوست؛ زیرا اگر از نوع اول باشد، اظهار آن موجب دشمنی بدخواهان و حسد مردمان و توقع طمع كاران می شود و اگر خبر از ناكامی دهد، فاش شدن آن، شماتت دشمنان، اندوه دوستان و خفت در نظر ظاهربینان را در پی دارد. به تعبیر زیبای امیرالمومنین(ع): « راز تو اسیر توست، اگر آشكارش ساختی، تو اسیر آن شده ای» (غررالحكم، ج.1، ص.437)

البته چنین نیست كه انسان راز خویش با هیچ كس نگوید، بلكه گفتن راز با محرم اسرار، روح و جان را سبك می كند و آدمی با پشتیبانی دیگران آرام می شود كه البته در این میان، بهترین رازدار بندگان، خداوند است. زمانی كه اسرار، نگفتنی است یا شنوای راز، محرم نیست، دل باید از امانت خویش به بهترین صورت امانت داری كند و آنرا هنگام ضرورت نیز جز به امانتدار نسپارد و این فرموده امیرالمومنین(ع) را در نظر داشته باشد: «سینه انسان عاقل، صندوق اسرار است».

حفظ راز شخصی، مقدمه ای برای رازداری دیگران

اسلام بر حفظ اسرار تأكید دارد؛ زیرا این امر، تمرینی است برای حفظ آبروی خویش و پاسداری از رازهایی كه دیگران نزد شخص به امانت گذاشته اند.آنكه رازدار خویش نیست، نمی تواند اسرار دیگران را حفظ كند. ازسوی دیگر، شخصی كه در حفظ اسرارش، ناتوان یا نسبت به آن بی اعتناست، نباید توقع داشته باشد كه مردم سر او را پوشیده نگاه دارند. امام رضا(ع) می فرماید: «امین به تو خیانت نكند، تویی كه به خیانتكار امانت [یعنی راز خود را] سپردی». (تحف العقول، ص.442)

چه بسا انسان از بعضی اسرار دیگران آگاه شود، اما بنا به دستورات دین می بایست امین مردم بوده و با حفظ اسرار ایشان و عدم آشكارسازی آنها كه به هدفی جز مطامع نفسانی رخ نمی دهد، آبروی ایشان را نریخت و برایشان مشكل پدید نیاورد. «آبرو» از هر سرمایه ای بالاتر است و با رازداری می توان «آبروداری» كرد.

حفظ اسرار را باید از خدا آموخت. خداوند بیش و پیش از هر كس، از اعمال و عیوب و گناهان بندگانش باخبر است، اما ... بردباری و پرده پوشی و رازداری او بیش از همه است. اگر خداوند، كارهای پشت پرده و پنهانی بندگانش را افشا كند، آیا كسی با كسی دوست می شود؟ اگر خداوند، «آن كارهای دیگر » مردم را رو كند، برای چه كسی آبرو و حیثیتی باقی می ماند؟

متاسفانه در عصر حاضر و در جامعه ایرانی سالهای اخیر شاهد بی توجهی محض نسبت به عرض و آبروی مردم و بی مبالاتی شدید در خصوص حفظ و حراست از اسرار و رازهای شخصی و خانوادگی مردم می باشیم. با ضعیف شدن پایه های اخلاقی در جامعه كنونی شاهد هستیم كه برخی افراد یا به بهانه بردن لذتی موقت و «ایجاد فضا و دقایقی شاد و مفرح» برای خود و دوستان خود، نیز به هدف نابود كردن شخصیت فرد مسلمان و بردن آبروی او اقدام به پخش خصوصی ترین تصاویر و فیلم های شخصی افراد می نمایند. این عمل، آثار مخرب گسترده ای ازجمله بروز فضای بی توجهی و بی غیرتی نسبت به ناموس مسلمین را در جامعه اشاعه داده و باعث شیوع فضای بی اعتمادی در میان مسلمین می شود. آیا از حضرت رسول(ص) نشنیده ایم كه حرمت مومن از حرمت كعبه بالاتر است؟ با توجه به این معضل و ناهنجاری در جامعه پرداختن به مبحث آبروداری و حفظ اسرار دیگران به شدت احساس می گردد.

منبع: صبح صادق – ش 389



نویسنده سید محمد حسین شرافت مولا در 12:34 ق.ظ | نظرات()

طراحی و کدنویسی قالب : علیرضاحقیقت - ثامن تم

Web Template By : Samentheme.ir

موضوعات مطالب
آرشیو مطالب
پیوندهای وبگاه
طراح قالب
ثامن تم
برچسب‌ها